Koetsentocht De Singravenrit.
Het was een heldere zomerochtend toen de eerste zonnestralen over het Twentse landschap gleden. Rondom het prachtige landgoed Singraven hing een vredige stilte, slechts doorbroken door het zachte hinniken van paarden en het geritsel van kleding uit lang vervlogen tijden.
Zoals al vele jaren het geval was, hadden Karin Hermelink van de fanatieke Vrouwleu, en de Koets’n Keerls Harry Groener en Ben ter Brake, opnieuw de handen ineengeslagen. Onder de rook van het gracieuze Huis Singraven hadden zij een adembenemende tocht uitgezet: de jaarlijkse Singravenrit, waar alleen authentieke koetsen of nauwkeurige replica’s aan mochten deelnemen.
Tegen half elf verzamelden tientallen koetsiers zich bij de manege aan de Zonnebeekweg in Denekamp. De spanning en het enthousiasme waren voelbaar. Paarden werden aangespannen, leren hoofdstellen glommen in het ochtendlicht, en de deelnemers verschenen in klederdracht die paste bij de stijl en het bouwjaar van hun rijtuig. Het leek wel alsof de tijd honderd jaar was teruggedraaid.
De stoet zette zich langzaam in beweging en trok via Noord Deurningen richting Tilligte. Onderweg zwaaiden toeschouwers vanaf de wegbermen, kinderen wezen enthousiast naar de met zorg onderhouden koetsen, en de koetsiers glimlachten trots. Rond half één arriveerde het gezelschap bij Erve Meinders aan de Westenveldweg 13. Daar werd het defilé afgenomen door Debbie van der Zande, die met bewondering keek naar het bonte gezelschap van koetsen en rijders. Erve Meinders was omgetoverd tot een sfeervol openluchtmuseum, waar bezoekers konden rondlopen tussen de rijtuigen, vragen konden stellen en de geur van gepoetst leer en hooi opsnoven.
Na een korte pauze vertrok de stoet opnieuw, ditmaal richting het hart van de tocht: het landgoed Singraven zelf. Over de statige oprijlaan reden de koetsen in een langzaam tempo, zodat bezoekers alle tijd hadden om ze van dichtbij te bewonderen. Het klapperen van paardenhoeven op het grindmengde zich met het geroezemoes van bewonderende toeschouwers. Veel koetsiers vertelden met passie over hun rijtuigen, die vaak al generaties lang in de familie waren of met liefde gerestaureerd waren.
De Singravenrit was ook dit jaar weer een succes – een tijdreis door Twente, gedragen door traditie, paardenkracht en het verlangen om het verleden levend te houden.
Fotoreportage door Roel Immink en www.twentsefotosite.nl
